حق

 وسلام

همین اول تا یادم نرفته دلم رو معرفی کنم تا بد قولی نکرده باشم بعدش می ریم سر حرفای خودمونی .

می گم که دل من چیه؟ وکیه؟ وچی می خواد؟

حالا یه کم از خصوصیاتش رو یم گم که باهاش اشنا بشین:زود رنج.خوش قلب.عاشق.خیلی احساسی.صبور.سنگین.با وقار.کم حرف.وسیع به اندازه ای که اندازه نداره.

وقتی تمام وجودم را در فورانی از عشق ودر حبابی شیشه ای از جوّ ماندگار احساس که ناشکستنی ست حس می کنم احساس غرور می کنم.

دلم می خواد:نه"دل تو هم می خوادحرفات رو به یکی بگی .به یکی که همدل خودت باشه مثل خودت باشه مثل خودت درک کنه که تو چی می خوای چی تو دلته:

میخ وای که قبل از این که تو حرف بزنی واون عمق وجودتورو بفهمه.چون نه به اقرارتو بلکه به اقرار دلت به اقرار حرفات به اقرار حست حرف تو از جنس بارونه از جنس شبنم ضلالی که بر روی یه برگ نازک احساس نشسته.

اما راستش رو بگمدنبال کسی نگرد که گوش کنه یا درک کنه.چون کمتر کسی پیدا می شه هر چی بگردی کمتر پیدا می کنی .

پس برا دلت یه دل پیدا کن که فقط اون مونس تمام تنهائیات باشه .مونس تمام حضورت.همه جا باهات باشه محرمت باشه ازش خجالت نکشی که اگه من احساسم رو بهش بگم ممکنه منو مسخره کنه بگه دیونه ای گرچه دیوونه ایم هممون.نامرد نباشه .از وسط راه ولت کنه بره خنده تو خنده اون باشه گریه اون گریه تو.بهت بگم این طوری که می گم نه این که بری گوشه گیری بشی :نه اصلا "اما حرفات رو تو دلت ثبت کن ولی با مردم باش.احساست رو هم برا هر کسی نگو چون همه درکت نمی کنن.نه تورو بلکه دلت رو درک نمی کنن.عاشق شوتا از عشقی که تو دلت هست بسوزی اما نه هر نوع عشقی .این کلمه عشق تو رو به اشتباه نندازه.چون من دارم به معنی واقعی کلمه می گم نه هر چی از دهنم در بیاد.

من نمی گم که عاشم اما دارم می سوزم و از این سوختنم خیلی راضیم به اندازه ای که خدا به من تمام عالم رو داده باشه .واستا تا برات یه حدیث قدسی بگم بعد بریم دوباره حرفمون رو بزنیم

خداوند می فرماید که :هر که عاشق من بشه منم عاشقش می شم و اون کسی که عاشق من شده رو از عشق خودم می کشمش.و هر کسی رو که از عشق خودم بکشم دیه اش رو هم خودم می دم .

حالا بگو کی هست که همچین دیه ای براسوختن تو در عشق خودش بده.

یه چیزایی رو می خواستم بگم اما بازم حرفام رو سانسور کردم خودت تموم قضیه رو تاآخرش بخون ....

فکرت رو باز کن فراتر از این عالم فکر کن وببین.خودت رو در تلاطم امواج دنیا رها نکن نزار که تو رو هر جا که بخواد ببره چون حتما غرقت می کنه .

از توی این دنیا اون روح قشنگت رو پرواز بده با همون بالی که از همون اول پرورشش می دادی .

از هیچ کسی برا پرواز بال قرض نگیر چون اون وقتی که بال مال خودت باشه مطمئن تره.

حالا پرواز کن برو.. برو.. برو........

توی یه جایی که همه درک کنن تو.........

مطالب آخر این پست رو هم بگم و تا بعد یا حق

و به تبسم شقایق و به ناله درخت پیر و به تمام چمنهای روئیده در آسمان ذهنم و به تشعشع آن نوری که تمام وجودم زنده هست و زندگی می بخشد باید از تو بگویم! از تو!!!!تو هستی

و تو ای محبوب من :

شبهایی که میهمان حریم خانه ات می شوم وغزل امید سر می دهم آسمانی ترین شبهای من است و تو می دانس که من در تو روئیده ام و از نور وخاک و استعداد رویش کرده ام.و در تمام اعماق وجودم حسی از تبلورعاشقانه توست .

ای مهربان ترین لذت با تو بودنت را به من بچشان .وبا خود مرااز این کره خاکی ببر.روحم را با تبسم خنک وضلال دامنت نوازش ده ای یاس شقایق مرده.                                                                    

وتو که هستی ؟    

                                                                                                             تا بعد یا حق